و در حديث ديگر فرمود : هركه مسلمانى را غيبت كند روزه‌اش باطل مىشود ، و وضويش مىشكند ، و در قيامت گندى از او ظاهر خواهد شد بدتر از گند مردار كه اهل محشر از گند او متأذّى شوند ، و اگر پيش از توبه بميرد مرده خواهد بود در حالتى كه حلال دانسته چيزى را كه خدا حرام كرده است « 1 » . و فرمود : هركه تطوّل و احسان كند بر برادر مؤمنش در غيبتى كه بشنود در مجلسى او را مىكنند ، به اينكه مانع شود و ردّ آن غيبت كند ، حق‌تعالى از او هزار نوع از بدى را در دنيا و آخرت دفع كند ، و اگر رد نكند و حال آنكه قادر بر رد باشد ، مثل گناه آن غيبت‌كننده بر او لازم شود هفتاد مرتبه « 2 » . و بدان كه باطل شدن روزه و وضو را حمل بر اين كرده‌اند كه كمال روزه و وضويش زايل مىشود ، نه اينكه بايد قضا يا اعاده كردن . و به سند صحيح ديگر از آن حضرت منقول است كه : سزاوارترين مردم به گناه‌كار بودن سفيه و بىخرد است كه غيبت مسلمانان كند ، و ذليل‌ترين مردم كسى است كه مردم را خوار كند « 3 » . و به سند معتبر منقول است كه شخصى به حضرت على بن الحسين عليه السّلام گفت : فلان شخص شخص شما را نسبت مىدهد به اينكه گمراهيد و صاحب بدعتيد ، حضرت فرمود : حقّ همنشينى آن شخص را رعايت نكردى كه سخن او را به ما نقل كردى ، و حقّ ما را رعايت نكردى كه از برادر ما چيزى به ما نقل كردى كه ما نمىدانستيم ، به درستى كه مرگ همه را درخواهد يافت ، و در روز بعث همه در يك جا حاضر خواهيم شد ، و وعده‌گاه همه قيامت است ، و خدا در ميان همه حكم

--> ( 1 ) بحار الانوار 75 / 247 ح 10 . ( 2 ) بحار الانوار 75 / 247 ذيل ح 10 . ( 3 ) بحار الانوار 75 / 247 ح 11 .